Frank Metsemakers, ouder van Cato

Frank Metsemakers, ouder van een dochter met Cerebrale Parese (CP), tevens lid van de cliëntenraad, is er van overtuigd; de vroeg-behandeling van Cato heeft haar een stuk verder gebracht.

Hoe kwam je erachter dat er iets aan de hand was met je dochtertje?

Frank: “Toen Cato ongeveer een half jaar oud was, begonnen we ons zorgen te maken. Haar motorische ontwikkeling verliep niet volgens het boekje. Ze gebruikte één arm en hand minder goed en hield deze geklemd tegen haar borst. Hierbij vormde haar hand zich tot een knuistje.

Uiteindelijk zijn we via de huisarts en kinderarts bij de kinderneuroloog gekomen. Het euvel was snel duidelijk. Cato had tijdens de zwangerschap een kleine hersenbloeding gehad. Dit had schade gebracht in de hersenen, waardoor haar rechterarmpje licht spastisch was. Een containerschip met emoties kwam op ons af.”

Was er behandeling voor je dochter?

Frank: “De kinderarts heeft ons meteen doorgestuurd naar Libra Revalidatie. Zo kwamen we in aanraking met de ‘Baby-peuter CIMT/BIT-behandeling. Die bestond al voor kinderen vanaf 3 jaar met CP, maar was sinds kort verder doorontwikkeld voor kinderen vanaf een ½ jaar. Wat waren wij blij dat dat er was. Zo konden we meteen aan de slag en hoefden we niet te wachten totdat ze 3 jaar oud was.”

Waar bestond de behandeling uit?

Frank: “Van de therapeuten kregen we instructies hoe wij spelenderwijs, een half uur per dag, oefeningen met haar konden doen. Dat bestond bijvoorbeeld uit het aanbieden van een speeltje aan de rechterkant boven haar hoofd. Zo werd Catootje uitgedaagd om met haar aangedane arm het speeltje te pakken en de beweging met haar arm en hand te maken. Dat is één voorbeeld van de vele oefeningen.

Daarnaast begeleidde het team ons ook op het ontwikkelingsvlak, cognitief en fysiek. Dat gaf ons steun, rust en vertrouwen. Elk kind volgt zijn eigen weg en pad en ontwikkelt zich op zijn of haar eigen tempo, zo ook Cato.”

Goed voor het kind maar ook boeiend voor de ouders lijkt mij.

Frank: “Jazeker. We hebben met zijn allen zóveel geleerd. Het is eigenlijk een soort van opleiding. We leerden observeren; wanneer komen we wel in actie, wanneer niet. Een kind moet zich uitgedaagd voelen en niet alles aangereikt krijgen.

Én we leerden van alles over grove en fijne motoriek en cognitieve ontwikkeling. Je wordt als ouder een beetje een allround therapeut; een beetje een ergotherapeut, fysiotherapeut, logopedist en cognitief therapeut in één.”

Wat is je missie?

Frank: “Ik zou iedereen met een kind met Cerebrale Parese op het hart willen drukken om toch vooral zo snel mogelijk naar een revalidatiecentrum te gaan. Huisartsen, kinderartsen, kinderneurologen, ik roep op om toch vooral door te verwijzen naar de revalidatie. Ouders raad ik aan: kaart het aan bij je huisarts of specialist en vraag een doorverwijzing.

Wij zijn heel blij dat we zó vroeg in Cato’s leven al iets voor én met haar hebben kunnen doen. Daardoor is zij nu al een heel stuk verder in haar ontwikkeling, dat weet ik zeker. Ook als ouders krijg je de steun die je zo hard nodig hebt. En dat gun ik iedereen die hiermee te maken krijgt. Want het is best ingrijpend allemaal.”

“Je wordt als ouder een beetje een allround therapeut; een beetje een ergotherapeut, fysiotherapeut, logopedist en cognitief therapeut in één.”